1. Wnioski

  1. Zmiany środowiskowe, jakie nastąpiły w ostatnich dziesięcioleciach, bezpośrednio przełożyły się na wyższe pojemności wyżywieniowe siedlisk.
  2. Tak zwana „metoda całorocznych obserwacji” nie może być stosowana jako sposób oceny liczebności dzikich kopytnych, ponieważ nie spełnia żadnych kryteriów wiarygodności naukowej i prowadzi do zaniżania stanów liczebnych.
  3. W efekcie w/w zmian środowiskowych i niedoszacowania liczebności, zagęszczenia zwierzyny grubej są zdecydowanie wyższe od stanów docelowych przyjętych za dopuszczalne w wieloletnich łowieckich planach hodowlanych, co wykazały to wyniki badań przeprowadzonych ostatnio przez ośrodki naukowe oraz PGL Lasy Państwowe we współpracy z Polskim Związkiem Łowieckim
  4. Nowe wieloletnie łowieckie plany hodowlane powinny być opracowane na podstawie rzeczywistych zagęszczeń, przyrostu zrealizowanego i śmiertelności naturalnej dzikich ssaków kopytnych, gdyż w przeciwnym razie nie będzie możliwe racjonalne gospodarowanie ich populacjami.